ชีวิตนี้เรามีเวลากันแค่ไหน ก็เคยได้ยินบางคนได้ลองประมาณเอาไว้ ว่าอย่างดีก็แค่สองหมื่นวัน ไม่ต้องนับให้ชัดๆ ก็พอที่จะรู้ วันเวลาที่เราต่างมีบนโลกนั้น มันไม่ได้มากมาย และวันนี้เราจะเสียไปอีกหนึ่งวัน จากชีวิตที่แสนสั้นไม่ได้ยืดยาว ทั้งที่จริงเรามาที่นี่กันแค่เพียงชั่วคาว อีกไม่นานก็คงต้องลาจากไป อยู่ที่เราจะใช้เวลาที่มี อยู่บนโลกนี้กันยังไง เพื่อให้กับตัวเองคนเดียวทุกวัน หรือจะแบ่งปันให้คนอื่นบ้างไหม เพื่อเราจะไม่ต้องมาเสียดาย เวลาที่ต้องจากไป ทั้งชีวิตที่เดินผ่านมาเราโชคดีแค่ไหน หรือเรายังจะอยากเก็บความโชคดีเอาไว้ คนเดียวจนหมดสองหมื่นวัน เพราะวันนี้จะถูกใช้ไปอีกหนึ่งวัน จากชีวิตที่แสนสั้นไม่ได้ยืดยาว ทั้งที่จริงเรามาที่นี่กันแค่เพียงชั่วคาว อีกไม่นานก็คงต้องลาจากไป อยู่ที่เราจะใช้เวลาที่มี อยู่บนโลกนี้กันยังไง เพื่อให้กับตัวเองคนเดียวทุกวัน หรือจะแบ่งปันให้คนอื่นบ้างไหม เพื่อเราจะไม่ต้องมาเสียดายเวลาที่ต้องจากไป อยู่ที่เราจะใช้เวลาที่มี อยู่บนโลกนี้กันยังไง เพื่อให้กับตัวเองคนเดียวทุกวัน หรือจะแบ่งปันให้คนอื่นบ้างไหม เพื่อเราจะไม่ต้องมาเสียดาย เวลาที่ต้องจากไป เพื่อเราจะไม่ต้องมาเสียดาย เวลาที่ต้องจากไป

ในโลกที่วกวน บางทีก็ทำให้คนเราท้อใจ กับเรื่องราวต่างๆ
หนทางมากมาย ให้ก้าวเดินเท่าไหร่ ก็ไปไม่ถึงสักที
ก็ทำให้ฉันนึกถึงนิทาน ที่เคยได้ฟังก่อนจะหลับฝันดี
เป็นนิทานเก่าๆ เป็นเรื่องเล่าเก่าๆ ที่มีกระต่ายกับเต่า
เปรียบได้กับคนเราดั่งในนิทาน

( rap) ว่า กาลครั้งหนึ่งนานนนนนนนนนน มาแล้ว ณ.ป่าอันกว้างใหญ่
มีเจ้ากระต่ายที่คิดว่า ตัวข้าเหนือกว่าใครมันเลยต้องการที่จะทวงความยิ่งใหญ่
ในเรื่องความว่องไว ใครก็สยบมัน
หลงเหลือเจ้าเต่าเพียงตัวสุดท้ายตัวเดียวในป่านี้
มันคงไม่มีทางใดที่มันจะเทียบได้
แต่ใครจะรู้แต่ใครจะเห็นจนเกิดเป็นคำถามในใจ
ว่าเพราะอะไร เจ้าเต่าจึงรับคำ
ในเมื่ออะไรต่อมิอะไรข้าเห็นมาก่อนเจ้า
บนโลกกว้างใหญ่ใบนี้ข้ามองมันก่อนเจ้า
เรามาลองดูกันสักตั้งสักวันเอ็งจะได้เห็นดี
และแล้วนิทานเรื่องนี้ก็…สอนให้รู้ว่า

* มันจะไกลเพียงใด มันจะนานเพียงใด เราจะไม่ท้อ
จะต้องเจออะไรเส้นทางที่เราจะไป เราจะไม่หยุดฝัน
ใครจะมองยังไง ใครจะพูดอะไร ก็คงได้รู้กัน
ขอให้เรามั่นใจ มันจะสักเท่าไหร่ มันต้องมีสักวัน
เราจะไปให้ถึง…

และแล้วเรื่องราว ก็ดำเนินมาถึงตอนสุดท้าย
ในตอนที่เจ้ากระต่าย วิ่งข้ามหุบเขาลูกใหญ่
และคิดว่าคงไม่มีใคร จึงนอนหลับไป แต่พอไม่นาน
( ฮึ้ย ฮึ้ย ฮึ้ย ) เสียงเจ้าเต่าเดินนำไปยามที่มันหลับใหล
แค่ท่องไว้ในใจ ว่าต้องก้าวต่อไป
จะยากเย็นเท่าไหร่ สักวันต้องถึงจุดหมาย….

ซ้ำ *,*

ในโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายดาย
บอกใจไว้ต้องมีต้องมี สักวัน ข่มใจไว้ให้รอต้องมี สักวัน
บอกใจไว้ต้องมีต้องมี สักวัน ข่มใจไว้ให้รอต้องมี สักวัน

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวเท่าเรากลัวใจตัวเอง
จะดีจะร้าย อยู่ที่เราจะบรรเลง อยู่ที่ใจเราเอง อยู่ที่ตัวของเรา

ซ้ำ *,* …สักวัน